Iru en la cirkon!
Iru en la cirkon. Ĝi estas grandega ronda pelvo, en kiu ĉio turniĝas en cirkloj. Seninterrompe. En ĉiamaj periodoj. Iru en la cirkon. Solviĝu de viaj kvaranguloj, de viaj geometraj fenestroj, kaj vojaĝu en la landon de la turniĝantaj cirkloj. Trarompu la limojn, kresku, strebu al libero – tio estas tiel homa! La rondo estas liberigo. Ekzistas nek komenco nek fino. (Fernand Leger.)
Je la unua de majo je la 20-a horo,
malfermiĝos apud la vagonaro
ĉe la malnova stacidomo
je plia fojo la tendo
de l'Cirko Ĉindrara.
Komenciĝos kurioza
cirkospektaklo tiel ankoraŭ
neniam vidita en la tuta mondo.
En la arenon paŝos
Sinjorino Vernon Lenor,
Elinjo Muelista,
Igor Mondovasta,
Blua Rivero-Ensemblo +
Realalergiaj Reagoj je Dua Fojo.
Krome la bolŝoja solodancistino Diamanta,
Botelorgeno Ŝrik,
aŭguristino Madame de Liberec,
Fabeloj el Sako,
Ek + Tuj + la tri fratoj Nigra Blanka.
Plue "Transtraten Kapitan' Blusvir"
kun sia dancamikaro "Blinda Konfido",
la nekutima grimacopentristo Maskoŝranko,
la Figura Teatro Konkordo,
Dancurso Esperanto,
la muzikema ĉevalo Hujn
kaj klaŭno Ŝrapneli.
Bonvolu enveni
kun kaj sen infanoj,
kun kaj sen geavoj,
kaj kun kaj sen bopatrino
Antaŭ la cirkokomenco
Antaŭ la prezento la artistoj ankoraŭ iom dormas...
Bonvolu klaki ankaŭ ĉi tie:
Cezar
Cirkokomenco
Tion ni spertis ĉiuj:
La cirko estas veninta!
Jam staras la grandega tendo,
ekbrilas ĉie la lumĉenoj,
kaj sur la pinto de la tendo
lumas logante la nomo de la cirko.
Post la balustrado oni aŭdas jam
la trumpetadon de elefanto,
el karavano de la cirkartistoj
elsonas sentimentala buŝharmoniko.
Ni jam staras en la vicoj kaj
ŝovas kaj puŝas nin antaŭen.
Tiam ni sidiĝas inter la stangoj kaj mastoj,
kaj tiel, ke ni bone povas vidi ĉion,
ĉar la cirko estas la plej bela
el ĉiuj vidoludoj.
La atmosfero estas ekscitiga.
La orkestro elprovas iun viglan
latinan ritmon kaj de la maneĝo
eliras la tipa cirkodoro.
Ni nun fariĝas dum momento
iomete sentimentalaj, kiel la poeto Rilke:
"Kiuj do estas tiuj pretervagantoj,
kiuj eble ankoraŭ iom pli fuĝemas
ol ni mem?"
Sed tiam la prezento jam komenciĝas.
Cirko - parto de la kulturo
Al la kulturo apartenas ankaŭ imago pri la cirkarto, pri la movado de la homa korpo, pri la movoj kaj agoj de la homa korpo en ejo. Ĉion ĉi prezentas la cirko. Al niaj kulturimagoj apartenas ankaŭ la ekzotiko. Kaj la publiko identigas la cirkon en plej vasta senco kun la ekzotiko. Ĝi estas ero de la kulturo, kiu verŝajne havas tute nekonatajn radikojn en la homa konscio. (Christoph Meckel)
Maserel
Neumis Rockzirkus: Der Clown (muziko pri klaŭno)
Precizeco kaj severo dum la laboro
Por mi la cirko estas lernejo pri precizeco kaj severo ĉe la laboro. Mi deziras al mi havi animon, kiu same tiel svingiĝas kaj noblas kiel la korpoj de la klaŭnoj kaj akrobatoj. (Jean Cocteaux)
Kial en cirko nenio maleblas
Cirkartistoj unuigas du ecojn, kiuj jam unuope estas maloftaj, sed kiuj kune ebligas, ke nenio maleblas: aŭdaco kaj diligento. (Felix Salten)
Tri klaŭnoj, unu kiel prezidanto
Unua klaŭno: Sinjoro prezidanto! Sinjoron prezidanto! Bonvolu tuj enkarcerigas tiun homo! Tion esti tre danĝeran homo!
Prezidanto: Kial li estu danĝera?
Dua klaŭno: Li diras, ke li volas esti la unuan direktoron en tiu ĉi cirko! Haha!
Prezidanto: Kio? Nekredeble! Ĉu li ne konas la regularon de nia entrepreno!? Krome scias ja ĉiu, ke ni ne havas direktoron kiel aliaj cirkoj, sed nur prezidanton. Kaj tiun nur por la plenumado de diversaj taskoj. Sed, se vi ĉi tie plu tiel kverelas pri la posteno de la prezidanto, do bonvolu transpreni la postenon. Tuj! Mi estus feliĉa!
Dua klaŭno (ridas): Hahahaha, sinjoron prezidanto, tion esti ja nur bonan ŝercon, ni ja ne voli forpreni la belan postenon de la sinjoro prezidanto, hahaha....
Prezidanto: Ĉe l' Satano! Ĉu posteno bona? Ke mi ne ridu! Mi estas jam dek jarojn ne pli ol „utila idioto“ en tiu granda cirko, kaj mi fieras pri tio! Sed spite al la impresa nomo de prezidanto sub miaj mesaĝoj mi havas nun multege da laboro. Cent kaj kvindek da mesaĝoj po tago, kiuj respondendas! Mi ne troigas! Kaj tio estas nur eta parto de miaj taskoj! En vero mi ja ne estas prezidanto, amikoj, sed ega ŝvitanto!
Unua klaŭno: Ĉu vere? Tion esti ja terura, se la sinjoron prezidanto devi labori tiom multe! Mi ĉiam pensi, ke la prezidanton, voila, ĝui la belan vivon kaj la akrobatoj, rajdistoj, ĵonglistoj, la domptistoj kaj la kasistino ktp...farus la ŝvitigan laboron, ĉu ne?
Prezidanto: Faras! Ba! Sed tion scias ja ĉiu, ke tio ĉe ni estas alia!
(La klaŭno unua elprenas naztukon.)
Unua klaŭno: Tion estas ja ploriga! (Ekploras)
Dua klaŭno (rikanas): Tion estas ja ridiga, Haha! (Laŭte ekridas)
Yardbirds: Haha Said the Clown (muziko pri klaŭno)
Muzikklaŭno
Esperanto
Klaŭn' Esperanto,
la ĝojperiganto,
nodas sin gaje
kravaton al banto.
Klaŭn' Esperanto
kun sia lekanto
haltas survoje
surkape por kanto.
Klaŭn' Esperanto,
sopirogiganto,
saltas eĉ foje
transkape pro vanto.
Klaŭn' Esperanto,
kamufloŝatanto,
ĉevalas laŭ-Troje
kun verda galanto.
La ploroj de l' klaŭno
Ili ĉiam nur fajfis, aplaŭdis, kriaĉis.
Ili tute ne atentis la plorojn de l' klaŭno.
Ĝuste tiam, kiam li komencis plorsingulti,
ili krude laŭte ekridis.
Mi demandis min tute konsternita:
Kio faris ilin tiom sen-sentaj.
La klaŭno, se li estas kontraŭaŭtoritata figuro, prezentas la malon de la homo, kiu posedas potencon, kiu estas aŭtoritata kaj regas la mondon. La klaŭno montras la absurdecon de la kutimaj imagoj de normala homo, kiu provas regi la mondon. Kaj fine la klaŭno tamen kapablas pli ol ĉiuj, kiuj ĉirkaŭas lin: Li do prezentas sin en la areno, kvazaŭ li ne scius kiel ludi la violonon, kaj fine li estas ĝuste tiu, kiu scias ludi ĝin. (Walter Matthias Diggelmann)
Sangantaj frandaĵoj
Kiam ni post la paŭzo sidis denove sur niaj lokoj, la maneĝo estis ĉirkaŭataj per feraj kadroj. Du potencaj leonoj paŝis en la kaĝon kaj post ili la aliaj reĝoj de l' forto. „Cezar! Herkulo! Agamemnono, Odiseo, Hektoro, Kambizo! Ĉi tien! Vite, vite! Ah, mon cher.“Kaj tiam denove germane kun franca akcento: Havu la bonecon, amiko mia.“ Mademoiselle Claire, ho, vi, plej kruela fianĉino! Kun levita brako, kun minacanta afableco ŝi subigas la volon de siaj furiozaj sklavoj. Ŝia blanka kolo logas kiel dolĉaĵo, ŝia brila kolo estas ja la idealo de ŝiaj ege blekantaj adorantoj. „Ah, messieurs! Hektoro! Agamemnono, Kambizo! Manĝon! S'il vous plait. Kaj ŝi serve donas al ili sangantajn frandaĵojn.
(el: „En la cirko“ de Else Lasker-Schüler, elektis kaj tradukis Donjo)
La magio de maneĝo
La cirko finiĝis!
Rigardoj malproksimen
Mi estis hejme en havenregionoj, sur jarfoiroj kaj en cirkotendoj, kie la pensoj estis malfermaj por ŝanĝeblecoj kaj migradoj, kie oni direktis la rigardojn al la malproksimo. (Peter Weiss)
Mi ne scias precize, kion la cirko donis al mi. Krom tio, ke mi vidis en ili homojn, kiuj kun beleco riskas sian vivon por la plezuro de siaj proksimuloj, kaj mi pensas, ke tio jam estas multo. (Maksim Gorki)
Cirko estas kiel la greka teatro, praformo de la homa kulturo kaj plu ekzistanta. El la cirko eliris ŝajne ĉio, kio formas nian nunan sinprezentan kulturon. Kion ni havas, kion la cirko ne havis kaj ne havas? La cirko estas la sankta lando de ĉiuj honestaj artistoj, kiuj ne volas trompi la publikon, kiuj donas ĉion por feliĉigi homojn. Mi pensas, ke la cirko estas plu tre subtaksata en sia signifo por la artoj. La francoj sciis tion, kaj ankaŭ la rusoj havi(a)s grandiozajn cirkojn. Por mi la cirko krome estas miraklolando, sekretoplena ejo, la lando de l' fantazio kaj de la klaŭnoj, senfine riĉa lando pri preskaŭ ĉio, kio movas homajn korojn. Pensu ankaŭ pri la malfermitaj buŝoj de la infanoj en cirkoprezento, ili estas tie kvazaŭ ensorĉitaj. Ili miras, ja ili miregas, kaj la plej bona, kion arto povas fari, estas mirigi homojn. Miro estas la nomo de fama hispana pentristo, la nomo estas programo por tio, ke la arto mirigu la homojn, se homo sin miras, li lernas vidi, fariĝas scivola. Homo, kiu ne plu miras pri io estas nur plu obtuza besto. Homo, kiu lernis miri estas jam mem artisto en sia koro, li vidas la mondon el alia multe pli riĉa perspektivo. Mi lernis tion inter aliaj de la natursciencisto Goeto, ke en ĉiu ero estas la tuta mondo, ke la mondo estas senfina en ĉiu direkto, kaj tio estas ja mirinda. ĉu? Mi donacis al mia nepo glason kun lupeo, tra kiu li povas observi siajn ŝatatajn fajroformikojn kaj aliajn insektojn, kiujn li serĉas en la arbaro kaj ĉie, tiu lupeo kostis 3 eŭrojn, sed la knabo ŝatas tiun lupeon pli ol multekostajn aŭtojn, fervojojn ktp.... tiel tio estas, li eklernis, ke miri estas la pleĵ granda ĝuo. Vidi la mondon el alia perspektivo, tiel kiel en la cirko. Esplori, elprovi, sin elprovi, komune ĝoji, jen la cirko, tuta mondo por si mem, malgranda universo - kaj senfina vojaĝo.
Via Cez!
politiko kaj balotoj estas cirko!"
Sed la artistoj estas la ununuraj, kiuj lasas brili Sunon por ni... ĉiuj aliaj estas nur monĉasantoj aŭ stultuloj...mi estas nur volonte unu el ni... mi ne celas la staton de eksluziveco... mi simple ĝuas ĉiujn artojn, tiel kiel vi! Tio estas pli bela ol celi iun famon, kiu ĉiam estas suspekta. Mi ne pli grandas kaj pli gravas ol aliaj....
Sign-in to write a comment.