Cezar
Sur flugiloj de facila vento
En la mondon venis nova sento,
tra la mondo iras forta voko;
Per flugiloj de facila vento
nun de loko flugu ĝi al loko.
Kiam ni sur la flugiloj
de facila vento
subite ekflugis,
de loko al loko,
ni ektimis,
ni ne tre certis,
ke ni transvivus
tiun flugon sen
problemoj.
Sireno ululis, jen la forta voko!
Sed kiam ĉiuj kamaradoj
en la nokto ekronkis
ĉe la granda turo,
ni sinkis kiel lanugoj teren.
Eĉ paraŝutoj ne necesis,
kaj tamen ni sekure surteriĝis.
Kie? Ĉe la turo de Babilono!
Tie multaj homoj
per diversaj langoj kaj lingvoj
ĝoje salutis nin.
Ni estis ree hejme,
inter ni.
La alta flugo
estis finita.
La posta lingvoinsulo
malproksimis mil mejlojn for de ni.
Nia malgranda ronda familio,
la diligenta kolegaro de la aventuro,
kaj eĉ tiuj, kiuj ne kunflugis,
hisis la krokodilan flagon
kaj ni festis feston tian,
kian ni festis ĝin
jam dum jarcentoj.
Ĉu ni ankoraŭfoje ekflugos?
Mi ne scias.
Sed oni ja neniam diru, ke ne...
Tio alportus malfeliĉon, ĉu ne?
Se la mondo subite ŝanĝiĝus,
ni certe ne volus postresti.
Sign-in to write a comment.